Jack Black, ο cult ήρωας της καρδιάς μου

Ο Jack Black δεν χρειάζεται εισαγωγές — αλλά θα του δώσω μία, γιατί του αξίζει. Δεν είναι ο πιο γυαλιστερός σταρ του Χόλιγουντ, ούτε αυτός που διάλεξε τους ασφαλείς ρόλους. Είναι όμως από εκείνους τους ερμηνευτές που, χωρίς να το καταλάβεις, τον νιώθεις οικογένεια: ο αδελφός σου, ο φίλος σου, ο θείος σου. Αυτός που με την ίδια άνεση μπορεί να σε κάνει να γελάσεις, να σε συγκινήσει και να σου τραγουδήσει με φωνή που σοβαρά τώρα, δεν την περιμένεις από έναν τύπο με τέτοια ικανότητα να αυτοσαρκάζεται.

 

Δεν παίζει απλώς χαρακτήρες — παίζει με τον εαυτό του

Αυτό είναι ίσως το βασικότερο στοιχείο της φιλμογραφίας του: ο Jack Black δεν φοβάται να τσαλακωθεί. Δεν παίζει τον «κουλ» ή τον «όμορφο». Δεν προσπαθεί να πλασαριστεί ως κάτι άλλο. Αντίθετα, παίρνει το σώμα του, τη φωνή του, την υπερβολή του και τα ρίχνει όλα στο ρινγκ — με πλήρη αφοσίωση.

Από το High Fidelity όπου ξεχώρισε με μια και μόνο σκηνή, μέχρι τον εκρηκτικό Nacho Libre που λίγοι άντεξαν και ακόμα λιγότεροι εκτίμησαν όπως του άξιζε, ο Black χτίζει χαρακτήρες που είναι μεγαλύτεροι από τη ζωή, αλλά ποτέ απάνθρωποι. Είναι υπερβολικοί, ναι, αλλά έχουν καρδιά. Και εκεί είναι η διαφορά.

School of Rock – Η ταινία που του ταίριαξε όσο καμία

Δεν υπάρχει άνθρωπος που να είδε το School of Rock και να μην σκέφτηκε: «ο Jack Black γεννήθηκε για αυτόν τον ρόλο». Ο Dewey Finn είναι ένας αποτυχημένος μουσικός με παιδική ψυχή και μια εμμονή με τη ροκ που τον καθιστά ταυτόχρονα τραγικό και αξιολάτρευτο. Είναι η ταινία όπου η ενέργεια του Jack Black μετατρέπεται σε εκπαιδευτικό εργαλείο. Εκεί αποκαλύπτεται και η μουσική του παιδεία, η φωνή του, η ικανότητά του να εμπνέει.

Και ειλικρινά: πόσες φορές μπορείς να δεις μια σκηνή σαν το "Edge of Seventeen" ή το "Teacher's Pet" χωρίς να σηκωθείς από τον καναπέ;

Tenacious D in The Pick of Destiny – Το πιο Jack Black πράγμα που έγινε ποτέ

Αν το School of Rock ήταν η τέλεια ταινία για τον Jack Black, το Pick of Destiny είναι το απόλυτο από τον Jack Black. Μαζί με τον Kyle Gass, δημιούργησαν το μουσικό-θεατρικό σύμπαν των Tenacious D — ένα κράμα σατανικού ροκ, μιούζικαλ και καθαρής παράνοιας. Η ταινία αυτή είναι cult αριστούργημα, ακόμα κι αν δεν έσκισε στο box office. Όσοι την ξέρουν, την αγαπούν. Όσοι την κατάλαβαν, την τραγουδούν.

Και όχι, δεν θα απολογηθούμε για το "Beelzeboss". Είναι ένα από τα καλύτερα rock duels που έχουμε δει ποτέ.

Ο Jack Black στις «κακές» ταινίες: δεν πειράζει

Δεν γίνεται να μην αναφερθώ στις χλιαρές — ή και κακές — παραγωγές στις οποίες έχει συμμετάσχει. Από animation που δεν πέτυχαν, μέχρι το Minecraft: The Movie που από τώρα μοιάζει με άβολο inside joke. Όμως, και εκεί ακόμα, ο Jack Black δεν κοροϊδεύει ποτέ τον ρόλο. Δίνει ό,τι έχει. Και αυτό για μένα είναι τιμή — όχι αδυναμία.

Όταν ένας ηθοποιός δεν φοβάται να παίξει σε κάτι αμφιλεγόμενο, να δοκιμάσει, να παρεκτραπεί — και παρ' όλα αυτά να διατηρεί ακέραιο το ταλέντο και τη γοητεία του, τότε δεν έχουμε να κάνουμε απλώς με έναν ηθοποιό. Έχουμε να κάνουμε με έναν cult ήρωα.

Ο Jack Black είναι εμπειρία

Πέρα από την υποκριτική, είναι και το YouTube κανάλι του (Jablinski Games), είναι οι συνεντεύξεις του, είναι οι κινήσεις του στο κόκκινο χαλί. Ο Jack Black είναι πάντα Jack Black. Δεν προσποιείται. Δεν είναι ρόλος. Είναι προσωπικότητα — και γι’ αυτό τον αγαπάμε.

Γι’ αυτό μπορώ να τον βλέπω να τρέχει με ένα κίτρινο κορμάκι σαν Super Mario και να λέω: «ναι, ρε φίλε, αυτός είσαι». Γιατί το κάνει με καρδιά. Με παιδικότητα. Με την αυθεντικότητα που τόσο λείπει από τον καθωσπρεπισμό της σημερινής βιομηχανίας.

Και γι’ αυτό είναι ο cult ήρωας της καρδιάς μου.

Δεν με νοιάζει αν δεν κερδίσει Όσκαρ, αν κάποια στιγμή τον ξεχάσουν ή αν συνεχίσει να κάνει ταινίες που θα δεις μόνο αν βαριέσαι Κυριακή μεσημέρι. Εγώ θα θυμάμαι πάντα ότι ένας τύπος με κοιλίτσα, φωνάρα και τρέλα, με έκανε να αγαπήσω το ροκ λίγο περισσότερο. Να γελάσω λίγο πιο αληθινά. Και να καταλάβω πως το να μην παίρνεις τον εαυτό σου στα σοβαρά — είναι ίσως η μεγαλύτερη μορφή σοφίας.