Το φαινόμενο Starfield – Μήπως είναι ο τίτλος που δείχνει τη σημερινή κατάσταση της βιομηχανίας;
Λίγα games κουβάλησαν τόσες υποσχέσεις στους ώμους τους όσο το Starfield. Και λίγα games κατάφεραν να τις συντρίψουν τόσο εκκωφαντικά.
Η Bethesda μιλούσε για ένα έπος δεκαετιών, έναν τίτλο που «κυοφορείται» εδώ και πάνω από 20 χρόνια – σύμφωνα με παλιότερες δηλώσεις του Todd Howard, η ιδέα υπήρχε από το 2001, και απλώς περίμενε την τεχνολογία να φτάσει στο ύψος της. Όταν τελικά ανακοινώθηκε επίσημα το 2018 και κυκλοφόρησε το 2023, συνοδευόταν από υποσχέσεις για ένα αχανές σύμπαν με πάνω από 1.000 πλανήτες, εξερεύνηση τύπου No Man's Sky, σύστημα μάχης εμπνευσμένο από τα καλύτερα του είδους, και φυσικά, την αφηγηματική μαεστρία που (θεωρητικά) χαρακτηρίζει τη Bethesda.
Μόνο που το τελικό αποτέλεσμα... δεν ήταν καν κοντά.
Αυτό που λάβαμε ήταν ένα παιχνίδι άψυχο, άδειο, ανέμπνευστο. Πλανήτες-σφουγγάρια χωρίς νόημα. NPCs χωρίς προσωπικότητα. Ανύπαρκτο AI. Και ένα gameplay loop που βασιζόταν περισσότερο στην ελπίδα ότι κάποια στιγμή «κάτι καλό θα γίνει», παρά σε ουσιαστική αλληλεπίδραση.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, η πρόσφατη ενημέρωση —που υποτίθεται πως θα ανέβαζε επίπεδο την εμπειρία— απλώς επιβεβαίωσε το αντίθετο: ότι ακόμα και ένα game που είχε όλα τα φόντα να μείνει στην ιστορία ως σταθμός, τελικά μένει ως παράδειγμα προς αποφυγή.
Σε αντίθεση με το Cyberpunk 2077, που τουλάχιστον είχε το θάρρος να διορθωθεί και να επανασυστηθεί στην κοινότητα, το Starfield μοιάζει να αργοπεθαίνει. Και το χειρότερο; Αντί να σώσει την κατάσταση με updates, φαίνεται πως τη βαθαίνει — με μια κοινότητα εξοργισμένη, ένα Metacritic που κατρακυλά και μια Bethesda που μοιάζει αποκομμένη από την πραγματικότητα.
Αξίζει να σημειωθεί και κάτι ακόμη: οι φήμες ότι το port του παιχνιδιού για το PS5 βρίσκεται ακόμα υπό ανάπτυξη, ενισχύουν την εντύπωση πως η κυκλοφορία ήταν όχι απλώς πρόωρη, αλλά και στρατηγικά κατευθυνόμενη — με το βλέμμα στραμμένο σε μια κονσόλα και ένα κοινό, τη στιγμή που η εμπειρία δεν ήταν έτοιμη ούτε για εκείνους που την πλήρωσαν πρώτοι.
Μικροσυναλλαγές, Games-as-a-Service και η αγανάκτηση της κοινότητας
Κάποτε, οι μικροσυναλλαγές ήταν εξτραδάκι. Κάτι που αγόραζες προαιρετικά — ένα skin, ένα mount, ίσως ένα DLC που όντως πρόσθετε περιεχόμενο. Σήμερα; Έχουν γίνει πυλώνας εσόδων. Ένα ολόκληρο οικονομικό μοντέλο χτίζεται πάνω στην ψευδαίσθηση του "δωρεάν" ή του "single player" gaming, ενώ στην πραγματικότητα, σχεδόν κάθε σου κίνηση μοιάζει να περνά από το ταμείο.
Το Starfield, αν και δεν λανσαρίστηκε αρχικά ως live service τίτλος, γρήγορα απέκτησε όλα τα συμπτώματα: περιορισμένο περιεχόμενο βάσης, updates που υπόσχονται να το "σώσουν", και φήμες για μελλοντικά expansions που θα κληθούν οι παίκτες να πληρώσουν ώστε να αποκτήσουν την εμπειρία που τους είχαν ήδη υποσχεθεί.
Το μοντέλο Games-as-a-Service έχει διαβρώσει τη βάση της σχέσης gamer και δημιουργού. Δεν αγοράζεις πια ένα παιχνίδι — νοικιάζεις μια υπόσχεση. Και πληρώνεις ξανά και ξανά, ελπίζοντας πως κάποτε αυτή η υπόσχεση θα γίνει παιχνίδι.
Η EA είναι από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα. Η σειρά FC (πρώην FIFA) και τα ετήσια NFL κυκλοφορούν ως copy-paste εκδόσεις με ελάχιστες αλλαγές, βασισμένες αποκλειστικά στο Ultimate Team και τις lootbox λογικές. Παρ' όλα αυτά, συνεχίζουν να πουλάνε, κυρίως επειδή το κοινό έχει δεθεί με το format — ή απλώς δεν έχει άλλη εναλλακτική.
Το χειρότερο είναι πως αυτή η πρακτική έχει γίνει πια κανονικότητα. Και οι παίκτες; Μπορεί να φωνάζουν, να γράφουν θυμωμένα reviews, να στέλνουν memes με απογοήτευση — αλλά, τελικά, αγοράζουν. Γιατί το πάθος για το gaming παραμένει. Απλώς οι εταιρείες το εκμεταλλεύονται.
Cyberpunk, No Man’s Sky, Redfall — και τώρα Starfield
Δεν είναι η πρώτη φορά που η gaming βιομηχανία μάς υπόσχεται έναν νέο κόσμο και μας δίνει... ένα υπό κατασκευή εργοτάξιο. Το Cyberpunk 2077 έγινε meme, το No Man’s Sky χαρακτηρίστηκε «άδειο» στην κυκλοφορία του, και το Redfall καταποντίστηκε μέσα στις πρώτες ώρες.
Το κοινό στοιχείο; Όλα τους υποσχέθηκαν πολλά. Όμως μόνο κάποια κατάφεραν να διορθώσουν την πορεία τους. Το Cyberpunk επέστρεψε από τον γκρεμό με το Phantom Liberty. Το No Man’s Sky μεταμορφώθηκε σε αυτό που έπρεπε να ήταν εξαρχής. Το Redfall όμως, εξακολουθεί να παλεύει — και το Starfield, δυστυχώς, δείχνει να παίρνει την ίδια κατιούσα.
Η σύγκριση δεν είναι άδικη. Όταν ένας τίτλος AAA κυκλοφορεί με τόσο μεγάλες υποσχέσεις και τόσο φτωχό αποτέλεσμα, το κοινό έχει κάθε λόγο να απογοητεύεται. Και η απογοήτευση πλέον δεν είναι η εξαίρεση. Είναι το στάνταρ. Μπαίνεις στο Steam ή το Metacritic και πρώτα διαβάζεις τι δεν λειτουργεί — κι ύστερα αποφασίζεις αν θα αγοράσεις.
Ελπίδα στον ορίζοντα; Μια λέξη: Battlefield
Μέσα σε αυτό το τοπίο της σύγχυσης και της εμπορευματοποίησης, υπάρχει μια φλόγα που δεν έχει σβήσει ακόμη. Το επερχόμενο Battlefield 6 φαίνεται να έχει κεντρίσει το ενδιαφέρον — και όχι αδίκως.
Οι προσδοκίες είναι υψηλές. Οι ανακοινώσεις υπόσχονται επιστροφή στις ρίζες, ανανεωμένο τεχνικό υπόβαθρο, και έμφαση στη στρατηγική εμπειρία. Όλα αυτά, φυσικά, μένει να αποδειχθούν στην πράξη.
Αλλά ίσως αυτό είναι που χρειάζεται περισσότερο από ποτέ το gaming σήμερα: μια εξαίρεση που θα επιβεβαιώσει πως αξίζει ακόμη να περιμένεις. Ένα παιχνίδι που δεν θα σε κοροϊδέψει. Που θα τιμήσει το hype του. Και που θα ξαναδώσει λίγο από τον χαμένο σεβασμό προς τον παίκτη.
Γιατί, κακά τα ψέματα — το να ταξιδεύεις στο διάστημα είναι ωραίο. Αρκεί να μη σε αφήνουν ξεκρέμαστο με μια στολή και ένα άδειο save.
Κλείνοντας, νιώθω την ανάγκη να αναφέρω πως έγραψα το παραπάνω κείμενο όχι από οργή, αλλά από αγάπη για το μέσο. Γιατί κάποτε, όταν αγοράζαμε ένα παιχνίδι, νιώθαμε σαν να μπαίνουμε σε έναν ολόκληρο κόσμο. Τώρα απλώς αναρωτιόμαστε: πόσο θα πληρώσουμε για να τον ξεκλειδώσουμε;