Darth Vader: Το spin-off που (ακόμα) αξίζουμε

 

Πηγή εικόνας: thedirect.com

Τον Ιούνιο του 2017 είχα γράψει ένα άρθρο στο blog με έναν τίτλο που τότε μου φαινόταν και αυτονόητος και επείγων: "Περιμένοντας ανυπόμονα ένα Star Wars Spinoff με Darth Vader"

Έχουν περάσει 8 ολόκληρα χρόνια από τότε. Και μαντέψτε: Ακόμα το θέλω! Ίσως και περισσότερο απ’ ό,τι τότε.

Ναι, ξέρω. Το Skywalker saga είναι όλο πάνω του.

Έχω δει και τα memes. Αυτό με την αφίσα του Disney+ που λέει «σε περίπτωση που αναρωτιέσαι γιατί δεν θα γίνει σειρά Darth Vader» και δείχνει όλες τις ταινίες από το Phantom Menace μέχρι το Return of the Jedi.

Δεν θα διαφωνήσω ότι ο Άνακιν είναι ο πυρήνας του Star Wars. Είναι. Ήταν. Θα είναι.
Αλλά… αυτό δεν σημαίνει ότι είδαμε ποτέ τον Vader στο μεγαλείο του.

Στις prequel ταινίες, είδαμε την πορεία του προς την πτώση. Στην τριλογία του Lucas, βλέπουμε έναν Vader-σύμβολο: τρομακτικός, αλλά σε δεύτερο πλάνο. Στο Rogue One; Δύο λεπτά καθαρής δόξας.
Στο Obi-Wan Kenobi; Μια προσπάθεια – αλλά όχι ολοκληρωμένη.

Και κάπου εδώ, το φαντασιακό κενό συνεχίζει να υφίσταται: Δεν είδαμε ποτέ τον Darth Vader στην πλήρη μοχθηρία του, όπως τον παρουσιάζουν δεκάδες κόμικς και ιστορίες εδώ και χρόνια.

Πηγή εικόνας από εδώ

 

Γιατί spin-off; Γιατί τώρα;

Αν έχεις διαβάσει τις σειρές κόμικ που ξεκίνησαν το 2015 από τη Marvel/Disney (ειδικά αυτή του Charles Soule), τότε ξέρεις τι εννοώ.

• Εκεί βλέπουμε τον Vader αδίστακτο, να χτίζει το προσωπικό του δίκτυο τρόμου.

• Βλέπουμε τις εσωτερικές του συγκρούσεις, τη μνησικακία του, την προσπάθεια να εξαλείψει τον Anakin, να είναι αποκλειστικά Vader.

• Βλέπουμε τις σχέσεις του με Palpatine, τους Inquisitors, τους άλλους Sith wannabes.

Αυτό το υλικό κραυγάζει για live-action μεταφορά.
Όχι για να εξηγήσει κάτι παραπάνω. Αλλά για να ζήσουμε μέσα του.

Και γιατί όχι… flashbacks;

Μια τέτοια σειρά ή ταινία, δεν θα χρειαζόταν να κινηθεί μόνο στον σκοτεινό παρόν του Vader.
Θα μπορούσε να έχει δομή αντίστιξης:

• Μια αποστολή στο παρόν, brutal, αδυσώπητη.

• Και flashbacks σε αποστολές του ως Padawan με τον Obi-Wan.

Όχι για να προκαλέσει οίκτο. Αλλά για να δώσει βάθος στο τέρας. Για να δείξει τι χάθηκε.

Δεν ζητάω fan service. Ζητάω δικαιοσύνη.

Ξέρω ότι το Star Wars σήμερα έχει αλλάξει. Ξέρω ότι οι ήρωες του σήμερα λέγονται Din Djarin, Ahsoka, και πιθανότατα Osha (…ναι, βλέπω και The Acolyte). Αλλά κάθε φορά που βλέπω το φως του κόκκινου lightsaber να ανάβει — κάθε φορά που ο Vader αναπνέει πίσω από τη μάσκα — κάτι μέσα μου ανατριχιάζει. Όχι από νοσταλγία. Από δέος. Γιατί ο Vader δεν είναι ο ήρωάς μας. Είναι ο εφιάλτης μας με βάθος.

Λοιπόν; Θα το δούμε ποτέ;

Μπορεί όχι. Μπορεί η Lucasfilm να θεωρεί ότι «τα είπαμε όλα». Μπορεί να θεωρούν ότι η εποχή του Vader ανήκει πια στο παρελθόν. Αλλά για εμάς που μεγαλώσαμε με αυτόν — που δεν τον αγαπήσαμε επειδή λύγισε, αλλά επειδή αντιστάθηκε μέχρι το τέλος στον ίδιο του τον εαυτό —
ένα spin-off δεν είναι “επιπλέον”. Είναι χρέος.