Δεν διάβασα ποτέ Χάρι Πότερ. Και όμως, τον έζησα

 Όχι, δεν ανήκω στη γενιά που μεγάλωσε με τα βιβλία. Δεν έτρεξα ποτέ σε βιβλιοπωλείο να πάρω τον επόμενο τόμο, δεν περίμενα τα μεσάνυχτα για το νέο κεφάλαιο, δεν έχω διαβάσει ούτε μία σελίδα από το έπος της Τζ. Κ. Ρόουλινγκ. Και το λέω χωρίς ενοχές.

Γιατί μεγάλωσα αλλιώς με τον Χάρι Πότερ.

Από την τηλεόραση… στο σινεμά (και πίσω)

Το πρώτο κεφάλαιο το είδα στην τηλεόραση, σε πρεμιέρα από ιδιωτικό ελληνικό κανάλι. Θυμάμαι ακόμα το σήμα του καναλιού πριν την προβολή, το πώς ξεκινούσε η μουσική και έλεγες «ναι, αυτό είναι κάτι διαφορετικό». Ήταν μαγικό — αλλά με έναν pop, κινηματογραφικό τρόπο.

Από το δεύτερο φιλμ και μετά, πήγα σινεμά. Και ήταν εκεί που άρχισα να νιώθω πιο κοντά σε αυτόν τον κόσμο, με τον δικό μου τρόπο. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι στο Prisoner of Azkaban (το γράφω όπως το νιώθω) ή στο Κύπελλο της Φωτιάς, είχα πει χαριτολογώντας στην αδερφή μου: «τα λεφτά μας πίσω!» Δεν με έπεισε, δεν μου άρεσε. Και αυτό ήταν απολύτως εντάξει. Γιατί δεν χρειαζόταν να είμαι πιστός ακόλουθος για να εκφράσω άποψη. Ήμουν απλώς θεατής που ήθελε να περάσει καλά — και μερικές φορές περνούσα και παραπέρα.

Δεν χρειάζεται να δώσεις εξετάσεις για να είσαι μέρος ενός κόσμου

Και αυτό είναι κάτι που θέλω να πω φωναχτά: δεν χρειάζεται να είσαι μύστης για να αγαπάς μια ιστορία. Δεν χρειάζεται να ξέρεις τα πάντα, ούτε να έχεις διαβάσει τις υποσημειώσεις του Pottermore. Μπορείς απλώς να βλέπεις, να νιώθεις, να χαμογελάς. Και αυτό είναι αρκετό.

Πιστεύω ότι υπάρχουν πολλοί σαν εμένα. Που δεν ξέρουν αν το ξόρκι γράφεται με a ή e, αλλά ξέρουν πότε ένα franchise καταφέρνει να σε βάλει στον κόσμο του χωρίς να στο απαιτεί. Που είδαν τις ταινίες χωρίς fan pressure. Που έμαθαν εγκυκλοπαιδικά τι πέρασε από το βιβλίο και τι όχι — και αυτό ήταν αρκετό για να πεις «το εκτιμώ».

Και τώρα; Μια νέα αρχή στο HBO

Όταν είδα πρώτη φορά τον νέο πιτσιρικά που θα παίξει τον Χάρι στην επερχόμενη σειρά του HBO, η πρώτη μου σκέψη ήταν: Ναι, φαίνεται σωστός για τον ρόλο. Δεν ξέρω αν θα το πετύχουν, δεν ξέρω αν χρειάζεται καν remake. Αλλά ξέρω πως αυτή τη φορά ίσως είναι ευκαιρία για κάποιον σαν κι εμένα — που δεν είχε σχέση με τα βιβλία — να γνωρίσει ξανά αυτή την ιστορία από την αρχή.

Όχι για να γίνει «πιο ενημερωμένος», αλλά για να ξαναζήσει κάτι που, τελικά, ήταν πάντα εκεί. Στη φαντασία, στο σινεμά, στην τηλεόραση, στις φωνές φίλων που ήταν fan. Και ίσως αυτή η σειρά να είναι ένα δώρο και για εμάς τους «outsiders που δεν νιώθουν απέξω».