James Gunn, Superman και η DC του μέλλοντος: Γιατί φοβάμαι για τον Batman
 |
| Image credit: https://screenrant.com |
Το reboot του Superman από τον James Gunn μπορεί να είναι η πρώτη του μεγάλη απόπειρα με τους «θεούς» της DC, αλλά δεν είναι η πρώτη του φορά στο σύμπαν. Προηγήθηκε το Suicide Squad και το spin-off Peacemaker, όπου ο Gunn έδειξε τι ξέρει να κάνει: να παίρνει χαρακτήρες Β’ κατηγορίας και να τους κάνει fun, βίαιους και ταυτόχρονα ανθρώπινους.
Αλλά ο Superman δεν είναι ούτε Peacemaker ούτε Rocket Raccoon. Είναι το «ιερό τοτέμ» της DC. Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα.
Snyder vs Gunn
Ξαναείδα πρόσφατα το Man of Steel και θυμήθηκα γιατί δεν με τρέλανε. Ο Snyder πήγε τον Superman στο επίπεδο «θεός ανάμεσά μας». Slow motion, θεολογικές νύξεις, ατελείωτα ηθικά διλήμματα. Εντάξει, το καταλάβαμε, είναι εξωγήινος. Δεν χρειάζεται κάθε σκηνή να είναι διάλεξη φιλοσοφίας. Εγώ θέλω κόμιξ, δράση, να δω τον Σούπερμαν να δίνει μάχες, όχι να αναρωτιέται αν πρέπει να είναι… σωτήρας ή όχι.
Ο Gunn, από την άλλη, έρχεται από τη σχολή του Guardians of the Galaxy. Ξέρει να λέει ιστορίες με χιούμορ, με καρικατούρες που όμως δένουν, με ρυθμό. Αυτό έσωσε το Suicide Squad και έκανε τον Peacemaker cult. Το ερώτημα είναι: μπορείς να εφαρμόσεις την ίδια συνταγή σε έναν χαρακτήρα τόσο βαρύ όσο ο Superman;
Το μεγάλο άγχος: Batman
Κι εδώ φτάνουμε στον αγαπημένο μου ήρωα. Τον Batman. Ήδη ζήσαμε τον emo-Batman του Reeves με τον Pattinson. Για κάποιους ωραίο neo-noir, για άλλους απλά… «My Chemical Romance με κάπα». Εγώ προσωπικά θέλω τον old school Batman. Όχι σλιπάκι έξω από το κολάν, αλλά τον detective, τον σκληρό, αυτόν που πατάει με το ένα πόδι στο pulp και με το άλλο στο action.
Και φοβάμαι πως ο Gunn μπορεί να το πάει αλλού. Η νέα του κατεύθυνση λέει The Brave and the Bold, με Damian Wayne ως Robin. Δηλαδή μπαίνουμε σε territory πιο «οικογενειακό», πιο light, ίσως και με δόσεις χαβαλέ. Αλλά εμένα δε μου φτάνει να γελάω με το Batman. Θέλω να με φοβίζει.
Old school vs νέο αίμα
Old school για μένα σημαίνει ότι ένας ήρωας είναι ήρωας. Δεν χρειάζεται κάθε πέντε λεπτά να σπάει ο τέταρτος τοίχος ή να μπαίνει σε existential crisis. Δεν σημαίνει απαραίτητα πιστή αντιγραφή των κόμιξ των 70s. Σημαίνει όμως σεβασμός στην ουσία: δράση, χαρακτήρας, μύθος.
Ο Gunn υπόσχεται ποικιλία και ελευθερία, αλλά μέχρι να το δω, κρατάω μικρό καλάθι. Γιατί ναι μεν ο νέος Superman ήταν… συμπαθητικός, αλλά η ταινία συνολικά μου φάνηκε χαμένα 7 ευρώ στο σινεμά. Και πολύ φοβάμαι ότι αυτό το μοτίβο θα το δούμε και στα επόμενα.
Και αν γαμήσουν πατόκορφα και τον Batman; Ε, τότε μάλλον φτάσαμε στον πάτο.