Η αντικειμενικότητα πέθανε. Ζήτω η άποψη (με επιχειρήματα)

 

Έχει πλάκα πώς, κάθε φορά που ανεβαίνει μια κριτική ταινίας σε κάποιο site ή blog, πετιούνται από κάτω τα ίδια και τα ίδια σχόλια:

• «Εγώ διαφωνώ, άρα η κριτική είναι λάθος.»

• «Κριτική χωρίς αντικειμενικότητα δεν είναι σοβαρή.»

• «Αφού εμένα μου άρεσε, εσύ γιατί γράφεις έτσι;»

Ναι. Γιατί η κριτική είναι πάντα υποκειμενική. Και καλά κάνει που είναι.

Ποια αντικειμενικότητα;

Ο καθένας βλέπει μια ταινία κουβαλώντας στην πλάτη του μια ζωή: ηλικία, βιώματα, γούστα, προκαταλήψεις, mood. Γιατί, πολύ απλά, δεν είμαστε ρομπότ, ή κάποια ΑΙ (ναι, παίζει και αυτό πλέον).

Το αν θα απολαύσω ένα blockbuster ή θα το πω "σκουπίδι", εξαρτάται από:

• το αν μεγάλωσα με τους ήρωες,

• το αν έχω κουραστεί από CGI,

• το αν μου θυμίζει κάτι άλλο που μισώ ή αγαπώ.

Οπότε, όταν κάποιος μου πουλάει "αντικειμενική" κριτική, γελάω. Όχι ειρωνικά — αλλά με τη θλίψη που γελάς όταν βλέπεις κάποιον να πιστεύει ακόμα στον Άγιο Βασίλη.

Η άποψη χωρίς ταυτότητα

Υπάρχει ένα φαινόμενο στο ελληνικό ίντερνετ (και όχι μόνο): τα «site-ψητοπωλεία». Ξέρεις ποια λέω: αυτά που έχουν λίγο gaming, λίγο τεχνολογία, λίγο σειρές, λίγο Marvel, λίγο επιστημονικά άρθρα, λίγο ό,τι να 'ναι. Κάθε άρθρο είναι ένα ακόμα πιάτο στο μακρύ, άνοστο μενού.

Και μετά εμφανίζεται ένας τύπος, που μπορεί να είχε την τύχη να πάει και σε μια δημοσιογραφική προβολή. Ξεκινάει με λίγα λόγια για το concept, πετάει μια αναφορά στον σκηνοθέτη, μετά κάνα δυο σχόλια για τις ερμηνείες, άντε και τι λέει το κοινό σε Reddit/Rotten Tomatoes — και φτάνει στο συμπέρασμα:

«Δεν είναι κάτι το συναρπαστικό, αλλά βλέπεται. Θα περάσει ευχάριστα η ώρα σας.»

Όοοοχι φίλε μου. Άσε την πολιτική ορθότητα στην άκρη. Πες μου ΤΙ πιστεύεις, ΓΙΑΤΙ το πιστεύεις, και ΠΟΙΟΣ είσαι. Θες να γράψεις κριτική; Τέλεια. Αλλά κάν’ το με φωνή. Όχι με safe κουβεντούλα για να τα 'χεις καλά με όλους.

Το πρότυπο: Ο Ηλίας Φραγκούλης

Κι εκεί έρχεται ο Ηλίας. Ο Φραγκούλης. Ο άνθρωπος πίσω από το Freecinema.gr, ένας από τους ελάχιστους στον ελληνικό χώρο που μπορεί να γράψει «δεν μου άρεσε» και να σε κάνει να πεις: ναι ρε φίλε, δεν συμφωνώ, αλλά σε σέβομαι.

Γιατί;

• Γιατί δεν παριστάνει τον θεό της αντικειμενικότητας.

• Γιατί έχει άποψη με συνέπεια.

• Γιατί κάθε του πρόταση βασίζεται σε γνώση, context, σινεφιλική παιδεία.

Έχω διαφωνήσει μαζί του άπειρες φορές. Αλλά δεν τον έχω αγνοήσει ποτέ.

Η κριτική είναι φωνή, όχι copy-paste

Ένα προσωπικό blog, σαν το δικό μου, υπάρχει για να έχει φωνή. Όχι για να παριστάνει τον παντογνώστη. Δεν πληρώνομαι, δεν έχω sponsors, δεν παίζω το παιχνίδι των clickbait. Γράφω επειδή θέλω να πω κάτι.

Και ναι, το Venom review μου από το 2018 είναι ό,τι πιο προσωπικό και «δηλητηριώδες» έχω γράψει. Ήταν η φωνή μου τότε. Είναι ακόμα.

Δεν χρειάζεται να συμφωνούμε. Αλλά, αν δεν έχεις άποψη, και δεν ξέρεις να την πεις, μην περιμένεις να σε πάρω στα σοβαρά.

Το blog μου δεν είναι μπουφές. Είναι το πιάτο μου, όπως το μαγείρεψα. Αν σου κάνει, κάτσε. Αν όχι, μπορείς να φας αλλού. Αλλά όχι να γκρινιάζεις επειδή δεν είχε πίτσα.