Η ΑΕΚΑΡΑ μου και τα διπλά ουίσκι: Γιατί η καρδιά δεν αλλάζει ομάδα

 

Δεν ξέρω αν φταίνε τα διπλά ουίσκι που ήπια μετά τη δουλειά.
Δεν ξέρω αν φταίει η αγχωτική μέρα, η ανάγκη να πιαστώ από κάτι σταθερό, δικό μου.
Αλλά εκείνο το TikTok, εκείνο το βίντεο, με διέλυσε.

Μια νεαρή κοπέλα τραγουδάει το Bella Ciao. Μόνο που δεν είναι Bella Ciao – είναι μια κιτρινόμαυρη διασκευή, ένα άτυπο λαϊκό ποίημα:
«Την ΑΕΚΑΡΑ την αγαπάω, όπου κι αν παίζει θα είμαι κι εγώ μαζί, γιατί μονάχα αυτή η ομάδα μου ομορφαίνει τη ζωή.»

Το ανέβασε ο "Κίτρινος Πυρετός". Ένας φίλος που έκανα στην πλατφόρμα.
Κι εγώ… λύγισα.

Γιατί αυτό ακριβώς είναι. Δεν έχει να κάνει με τίτλους, με νίκες ή ήττες. Δεν είναι debate. Είναι πίστη χωρίς ανταλλάγματα. Είναι εσύ.

Θυμάμαι την πρώτη φορά που είδα την ΑΕΚ στην τηλεόραση. Πιτσιρίκι, 7-8 χρονών, στην ΕΡΤ.
Θυμάμαι πως μου είχαν κάνει δώρο μια φανέλα του Ρότσα – ή του Σαραβάκου, δεν έχει σημασία. Ήταν και οι δύο παικταράδες.
Αλλά εγώ… κοίταζα αλλού.
Η κιτρινόμαυρη θεά με μάγεψε. Από τότε που με θυμάμαι.

Και δεν ήταν ότι όλα πήγαιναν καλά. Το αντίθετο. Δεν θυμάμαι θριάμβους. Θυμάμαι κάτι παίκτες να γλιστρούν στο χορτάρι, κάτι γήπεδα που έμοιαζαν με παγοδρόμια.
Ήμουν μικρός. Δεν ήξερα ονόματα. Μόνο φάτσες, φανέλες και το αίσθημα ότι αυτή είναι η ομάδα μου.

Με τον πατέρα μου και τον θείο μου πηγαίναμε σε τοπικά.
Ερασιτεχνικές κατηγορίες. Χώματα, ιδρώτας, κερκίδες που έτριζαν.
Και ξαφνικά… η Σκεπαστή.

Η μετάβαση ήταν σαν να μπαίνεις σε ναό.
Όχι γιατί όλα ήταν τέλεια – το αντίθετο.
Αλλά γιατί εκεί, ένιωθα κομμάτι ενός συνόλου που δεν εξηγείται.

Ζήλεψα, και ζηλεύω, τα αδέρφια που κατάφεραν να είναι παντού.
Εντός, εκτός, και επί τα αυτά. Σε Ελλάδα και Ευρώπη.
Δεν τα κατάφερα πάντα. Αλλά δεν πτοούμαι.
Να είμαστε καλά στην υγεία μας, και η μέρα θα έρθει.

Μετακόμισα στην Αθήνα μεγάλος.
Όχι μόνο για δουλειά. Όχι μόνο για ζωή.
Αλλά γιατί ήθελα να είμαι πιο κοντά στο γήπεδο.
Μένω στα Κάτω Πατήσια.
Κιτρινόμαυρη γειτονιά. Ιστορική.
Μια ανάσα από την Αγιά Σοφιά.

Και χαίρομαι που πρόλαβα.
Που είδα το νέο γήπεδο.
Που έζησα το νταμπλ.
Που σήκωσα τα χέρια ψηλά και φώναξα για αυτούς που δεν είναι πια εδώ.
Αφιερωμένο.

Τι κι αν έρθουν ή δεν έρθουν πρωταθλήματα;
Τι κι αν χάσουμε ή κερδίσουμε;
Δεν με νοιάζει.

Γιατί η ΑΕΚ είναι μια κυρία.
Που όσο σε πληγώνει, τόσο σε πωρώνει.
Που δεν της κρατάς κακία, γιατί σ’ έκανε αυτό που είσαι.
Που σου μαθαίνει τι πάει να πει αφοσίωση, όταν γύρω σου όλα αλλάζουν.

Κι όταν έρχεται εκείνο το TikTok,
με το τραγούδι που θα μπορούσες να το έχεις γράψει εσύ
με τη φωνή που κάνει τα μάτια σου να υγραίνονται
με το ουίσκι στο χέρι και την ΑΕΚΑΡΑ στην καρδιά
τότε ξέρεις:

Δεν αλλάζει η καρδιά ομάδα. Ούτε και ψυχή.