Ένα Σάββατο με πίτσα και ‘90s Batman animated: Αυτό είναι ευτυχία

 

Δεν ξέρω για σένα, αλλά για μένα το απόλυτο comfort zone λέγεται: πίτσα, κουτί αναψυκτικό, και το intro του Batman: The Animated Series να παίζει χωρίς skip.

Κάποιοι μεγαλώσαμε με Σαββατοκύριακα που μύριζαν λιωμένο τυρί και VHS που έκανε “κλακ” όταν γύρναγε στην αρχή. Δεν είχαμε streaming, δεν είχαμε binge. Είχαμε αναμονή. Και μέσα σε αυτή την αναμονή, κάτι σαν το animated Batman του Bruce Timm και του Paul Dini έμοιαζε με σοβαρό σινεμά για παιδιά που δεν τους μιλούσαν σαν χαζά.

Η πρώτη φορά που ο Batman δεν ήταν καρικατούρα

Πριν τον Nolan, πριν το The Batman, πριν τα HBO spin-offs... υπήρξε εκείνος ο animated Batman που μιλούσε χαμηλόφωνα, με πόνο, χωρίς να φωνάζει “I’m Batman”.

Η σειρά του 1992, με φωνή Kevin Conroy και Joker από τον Mark Hamill, δεν ήταν απλά για παιδιά. Ήταν noir. Ήταν δεμένη με ρομαντικά ηττημένους κακούς. Ήταν μουντή και βίαιη — όχι από αίμα, αλλά από εσωτερική μοναξιά.

Ήταν η πρώτη φορά που οι κακοί δεν ήταν “κακοί”, αλλά παγιδευμένοι. Ο Mr. Freeze δεν ήταν τυχαίος παγο-τύπος. Ήταν άνθρωπος που ήθελε να σώσει τη γυναίκα του. Η Harley Quinn δεν ξεκίνησε από τα κόμικ, ξεκίνησε από αυτή τη σειρά.

 

Δεν είναι απλά παιδική σειρά. Είναι μνήμη

Για να είμαι ειλικρινής, δεν θυμάμαι να το πετύχαινα συχνά στην ελληνική τηλεόραση. Νομίζω πως την πρώτη φορά που είδα τη σειρά ήταν μεταγλωττισμένη — δυστυχώς. Δεν είχα συνειδητοποιήσει τότε πόσο ιδιαίτερη ήταν. Ίσως γιατί στην Ελλάδα δεν προβλήθηκε ποτέ με την προσοχή που της άξιζε. Μάλλον έπρεπε να περάσουν χρόνια, και να τη δω ξανά με τα αυθεντικά φωνητικά, για να καταλάβω τι αριστούργημα είχα μπροστά μου. 

Δεν έχει σημασία αν την είδες τότε ή αργότερα. Αν τη βλέπεις σήμερα, ακόμα κρατάει. Γιατί δεν προσπαθούσε να γίνει edgy — ήταν από μόνη της σκοτεινή και όμορφη.

Τη βλέπω ακόμα, σε κάτι βράδια ή χαλαρά Σάββατα, και με πιάνει μια νοσταλγία που δεν έχει να κάνει μόνο με την εποχή. Έχει να κάνει με τον τρόπο που αντιμετώπιζε το animation: όχι ως παιδική χαζομάρα, αλλά ως αφήγηση με αρχή, μέση, βάθος.

 

Το ιδανικό Σάββατο (ναι, ακόμα και το 2025)

Το μόνο που χρειάζεσαι είναι:
– 1 πίτσα από την πιτσαρία της γειτονιάς — με όλα τα καλά και τα κακά που μπορεί να φέρει σε ποιότητα (όχι ότι με χαλούσε κιόλας),
– 1 επεισόδιο “Heart of Ice” ή “Two-Face (Part I)”,
– και 1 δόση από τον εαυτό σου σε ηλικία 10.

Ξέρεις ποιο επεισόδιο θα πατήσεις play. Δεν χρειάζεται να στο πω εγώ.
Και ξέρεις πως, ακόμα και αν το δεις για εκατοστή φορά, θα σε πονέσει λίγο, με τον γλυκό τρόπο που μόνο τα αληθινά πράγματα μας πονάνε.

Εσύ το έβλεπες μικρός;

Πες μου ποιο επεισόδιο θυμάσαι πιο έντονα.
Ή αν το ανακάλυψες αργότερα, πώς σου φάνηκε;
Πάτα pause, γράψε μου, και μετά ξαναβάλε play.
Ο Batman σε περιμένει. Όπως και τότε.