Fallout (2024): Η σειρά που σε κάνει να θες να φας κονσέρβα στο υπόγειό σου

Δεν ξέρω ποιο ήταν το πρώτο σου παιχνίδι Fallout. Ίσως το 3; Ίσως το New Vegas (κι αν ναι, σε ζηλεύω); Ίσως απλά να είδες το trailer και να είπες “ναι ρε φίλε, αυτό είναι το Mad Max που έλειπε από το Prime Video”. Σε κάθε περίπτωση, η σειρά Fallout δεν είναι μόνο fan service. Είναι ένα πυρηνικό χτύπημα φαντασίας, σάτιρας και καρδιάς, κι αυτό το λέει κάποιος που είχε ξεγράψει το ενδεχόμενο μιας αξιοπρεπούς video game μεταφοράς μετά από κάτι Resident Evil που δεν λέγονται.

  

“War never changes.” Αλλά η τηλεόραση, ναι.

Η σειρά ξεκινάει με μανία. Κυριολεκτικά. Σε πετάει κατευθείαν στο pre-nuke L.A., και πριν προλάβεις να πεις “ωχ, άλλο ένα origin story”, σε έχει ήδη χώσει σε ένα σύμπαν που μυρίζει πυρηνική σκόνη, χαλασμένη κονσέρβα και... storytelling επιπέδου HBO.

Οι χαρακτήρες; Μια αποκάλυψη (pun intended). Η Lucy (Ella Purnell) είναι ό,τι πρέπει για να σε πιάσει από το χέρι και να σε ξεναγήσει σε έναν κόσμο όπου το “φιλανθρωπικό ίδρυμα Vault-Tec” θα μπορούσε να σε έχει κλείσει για 200 χρόνια με χαμόγελο.

Ο Maximus (Aaron Moten) φέρνει το grit του στρατιώτη-που-δεν-αντέχει-άλλο, και ο Walton Goggins... ειλικρινά, είναι ο λόγος που ερωτεύτηκα ξανά το post-apocalyptic genre. Ο Ghoul του είναι τόσο απολαυστικά σαρκαστικός που αξίζει δικό του spin-off, δικό του franchise, δική του κονσέρβα.

Fallout για αρχάριους (και σκληροπυρηνικούς)

Δεν χρειάζεται να έχεις παίξει τα παιχνίδια για να απολαύσεις τη σειρά — κι αυτό είναι επίτευγμα. Αλλά αν έχεις ζήσει τις στιγμές με τους Deathclaws, τις χαμένες κασέτες στα terminals και τις άκυρες αποφάσεις σε διαλόγους, θα βρεις εδώ μικρές απολαυστικές ανταμοιβές που χτίζουν τη νοσταλγία χωρίς να φωνάζουν “δες! αναφορά στο Fallout 4!”.

Η σειρά έχει δομή, ρυθμό, και κυρίως: λόγο ύπαρξης. Δεν είναι “απλά μια gaming μεταφορά”. Είναι μια σατιρική ακτινογραφία της ανθρώπινης φύσης, με φορεσιά από power armor.

Γιατί σου μιλάει τόσο πολύ αυτή η σειρά;

Ίσως γιατί όλοι κουβαλάμε έναν μικρό vault μέσα μας. Μια ιδέα για το πώς πρέπει να είναι ο κόσμος εκεί έξω — και η πραγματικότητα που σε περιμένει όταν ανοίγεις την πόρτα, δεν έχει πάντα happy ending. Αλλά έχει κυνισμό, μαυρίλα, αστεία, και την ανάγκη για σύνδεση με τους “άλλους”.

Κι αυτό κάνει καλά το Fallout: Δεν σου λέει πώς να νιώσεις. Σου δίνει απλώς έναν κόσμο για να χαθείς.

 

Επίλογος γεμάτος... ραδιενέργεια

Ήταν αυτή η σειρά τέλεια; Όχι. Είχε μικρές κοιλιές; Ναι. Θα την ξαναδώ όταν βγει 2η σεζόν; Με κλειστά μάτια και κονσέρβα στα χέρια.

Αλλά πάνω απ’ όλα, ήταν αυτή η σειρά που μου θύμισε γιατί αγαπώ τις ιστορίες. Γιατί γουστάρω τα μετα-αποκαλυπτικά σύμπαντα, γιατί με πιάνει νοσταλγία όταν ακούω “I don’t want to set the world on fire”, και γιατί... κάποιοι από εμάς δεν μεγαλώνουν ποτέ, απλά μαθαίνουν να επιβιώνουν με χιούμορ.

Σε ευχαριστώ Fallout. Και σε ευχαριστώ εσένα, geek αναγνώστη, που ακόμα ψάχνεις νόημα σε σειρές με μπίου-μπίου, σάτιρα και κράνη.
Keep wandering. It’s not lost.