The Bear δεν είναι σειρά για το φαγητό. Είναι για όσα μας τρώνε

 

Δεν ξέρω πότε ακριβώς έπαψε για μένα η σειρά The Bear να είναι «μια καλή σειρά για έναν σεφ» και έγινε καθρέφτης. Ξέρω όμως πότε με χτύπησε δυνατά: σε εκείνο το επεισόδιο. Ναι, εκείνο. Εκεί που ο Bob Odenkirk λέει αυτά που δεν θες να ακούσεις, κι όμως είναι ήδη μέσα σου. Εκεί που η κουζίνα της οικογένειας γίνεται πεδίο μάχης. Που δεν ψήνονται φαγητά, αλλά συναισθήματα που δεν πρόλαβαν να ειπωθούν όταν έπρεπε.

Κι εγώ, μέσα μου, είμαι μια κουζίνα που έχει πάρει φωτιά.

Η σειρά δεν είναι για το μαγείρεμα. Το μαγείρεμα είναι το πρόσχημα. Είναι το πεδίο, το background, ο καμβάς. Το έργο είναι άλλο: είναι η αγωνία, το βάρος, οι προσδοκίες, το πένθος, η μοναξιά, ο θυμός, η αγάπη που δεν έμαθες να δείχνεις, το παρελθόν που σε κυβερνά ενώ νομίζεις ότι το έχεις αφήσει πίσω.

Η κουζίνα δεν είναι απλώς σκηνικό. Είναι ο εαυτός σου

Κι εκεί μέσα, ο Carmy δεν είναι ένας ακόμα ήρωας με τραύματα. Είναι εσύ όταν δεν μπορείς να ανασάνεις. Είναι εσύ όταν δεν μπορείς να πεις τι νιώθεις. Είναι εσύ όταν θέλεις να φτιάξεις κάτι τέλειο, μπας και νιώσεις λίγο λιγότερο ελαττωματικός.

Η σκηνοθεσία σε βάζει εκεί. Όχι απλώς δίπλα στους χαρακτήρες – μέσα τους. Νιώθεις την ανάσα να βαραίνει, νιώθεις τον ιδρώτα, τον κόμπο στον λαιμό, το "F*ck!" που δεν είναι επιφωνηματικό – είναι ύπαρξη.

Bob Odenkirk & Jamie Lee Curtis: δυο γροθιές στο στομάχι

Ο Bob Odenkirk δεν χρειάζεται πολλά. Ένα βλέμμα του αρκεί για να φανεί όλη η ιστορία μιας οικογένειας. Όλο το «σ’ αγαπάω αλλά δεν μπορώ να σ’ αντέξω». Κι όταν ξεσπάει, κάτι σπάει και μέσα σου – γιατί ήσουν κι εσύ σ’ εκείνο το τραπέζι, κάποτε.

Η Jamie Lee Curtis δεν παίζει απλώς τη μάνα. Παίζει το τραύμα που περνάει από γενιά σε γενιά. Παίζει όλα εκείνα τα «δεν μπόρεσα» που δεν ειπώθηκαν ποτέ. Και το κάνει χωρίς καθόλου στόλισμα. Γυμνά, ωμά, ανθρώπινα.

 Είναι η φωτιά μας

Κι εσύ τη βλέπεις και λες: δεν είμαι μόνος. Δεν είμαι ο μόνος που τρέχει να προλάβει, που καταρρέει σιωπηλά, που φτιάχνει και ξαναφτιάχνει τον εαυτό του με υλικά που δεν ξέρει αν είναι πια χρήσιμα.

Το The Bear δεν έρχεται για να σου χαϊδέψει τα αυτιά. Δεν σου λέει ότι όλα θα πάνε καλά. Αλλά σε πιάνει απ’ τον γιακά και σου λέει: “Ρε, είσαι εδώ. Δεν τελείωσες. Άρα έχεις ακόμα υλικό.”

Κι αν το υλικό καίει, δεν πειράζει. Έτσι ψήνονται τα καλά.