Το gaming το καλοκαίρι δεν είναι taboo – είναι ανάγκη

 

Το ξέρεις το βλέμμα. Αυτό το “Καλά ρε, καλοκαίρι είναι, εσύ παίζεις παιχνίδια;”
Σαν να είπες κάτι αδιανόητο. Σαν να πρότεινες να πάμε για μπουγάτσες στον Άρη.
Ε, ναι. Παίζω. Και το καλοκαίρι. Γιατί το gaming δεν είναι κλειστοφοβία. Είναι απόδραση.

 

Τα καλοκαίρια μου δεν είχαν μόνο παραλία. Είχαν και save file.

Κάποτε, το καλοκαίρι σήμαινε:

• Game Boy Advance με το Castlevania: Aria of Sorrow στο μπαλκόνι,

• PS2 με Shadow of the Colossus και ανεμιστήρα να γυρίζει μονότονα,

• απογεύματα με The Sims και μαμά να λέει “βγες έξω λίγο να σε δει ο ήλιος”.

Αλλά μέσα σε εκείνες τις ώρες, ήμουν εγώ. Στο στοιχείο μου.

 

Δεν είναι “χάσιμο χρόνου”. Είναι reboot.

Το καλοκαίρι δεν έχει ωράριο. Δεν έχει βιασύνη. Και, για όσους από εμάς αποφορτιζόμαστε καλύτερα σε κόσμους με quests και ηχητικά cues, είναι η καλύτερη περίοδος για να απολαύσεις gaming χωρίς τύψεις.

Παίζεις λίγο το πρωί. Λίγο το βράδυ. Ή πολύ το μεσημέρι, όταν έξω λιώνει η άσφαλτος.
Και όχι, δεν νιώθεις τύψεις που δεν πήγες για καφέ στη Μαρίνα με ήλιο-καρφί.

Γιατί εσύ μόλις έσωσες τον κόσμο. Ή τον κατέστρεψες, ανάλογα με το playthrough.

 

Μερικές στιγμές καλοκαιρινού gaming μένουν για πάντα:

• Η πρώτη φορά που έπαιξα Resident Evil, στο δωμάτιό μου, με τον ανεμιστήρα να δουλεύει στο φουλ και το PlayStation συνδεδεμένο στο ηχοσύστημά μου – να τσιρίζω από την τρομάρα στη σκηνή που σκάνε τα σκυλιά από το παράθυρο. Την άκουσα –στην κυριολεξία– στερεοφωνικά.

• Εκείνο το μεσημέρι που έπαιζα Pro Evolution Soccer με τον ξάδερφό μου. Λιώσαμε τόσο πολύ από τα μίνι-πρωταθληματάκια που έφτασε ξημέρωμα και δεν πήραμε χαμπάρι – ούτε όταν ο υδράργυρος χτύπησε 40!

• Η πρώτη φορά που έπαιξα Life is Strange με ακουστικά, παράθυρο μισάνοιχτο και αέρα να φυσάει αθόρυβα. Ό,τι πιο ήσυχο — και πιο φορτισμένο — έζησα εκείνο το καλοκαίρι.

• Το μεσημέρι που πήρα το PS2 slim με λεφτά από το πρώτο μου μεροκάματο και έβαλα το Final Fantasy X μέσα, χωρίς να ξέρω αν θα μου αρέσει. Η πρώτη cutscene με άφησε παγωτό.

• Skyrim με modάρισμα ώρες ατέλειωτες, όχι τόσο για να παίξω, αλλά για να φτιάχνω κόσμους. Ήταν το δικό μου δημιουργικό studio εκείνο το καλοκαίρι.

Το gaming δεν είναι αντίδοτο στην καλοκαιρινή ζωή. Είναι κομμάτι της.

Δεν είναι όλα για όλους. Κάποιοι γεμίζουν μπαταρίες με ρακέτες. Εγώ το κάνω με cutscenes.
Κάποιοι βρίσκουν χαλάρωση στην ξαπλώστρα. Εγώ στη δημιουργία χαρακτήρα και στο ξεκλείδωμα ενός νέου armor set.

Το θέμα είναι να μπορείς να είσαι ο εαυτός σου, χωρίς να νιώθεις ότι πρέπει να εξηγείς. Ή να απολογείσαι.

 

Αν κι εσύ παίζεις το καλοκαίρι, μη ντρέπεσαι. Πες το.

Γιατί το gaming δεν είναι μόνο hobby. Είναι safe zone.
Είναι το pause σου απ’ τον κόσμο — ακόμα κι αν έξω έχει 40 βαθμούς.