Άρωμα Γυναίκας: Μια μελωδία που άκουσα πριν καταλάβω την ταινία

 

Θυμάμαι ακόμα την πρώτη φορά που είδα το Άρωμα Γυναίκας. Η κασέτα ήταν νοικιασμένη από το βιντεοκλάμπ της γειτονιάς — ένα από εκείνα τα απογεύματα που καθόσουν μπροστά στο ράφι και διάλεγες ταινία με βάση το εξώφυλλο, το όνομα ή απλώς το ένστικτο. Ήμουν μικρός. Δεν κατάλαβα πολλά. Η υπόθεση, τα ηθικά διλήμματα, τα υπαρξιακά ξεσπάσματα του Πατσίνο… όλα περνούσαν μπροστά μου σαν κάτι που ήθελε χρόνια για να το αγγίξεις.

Κι όμως, κάτι μου έμεινε για πάντα. Το soundtrack.

Η πρώτη επαφή με τη μαγεία της μουσικής στον κινηματογράφο

Θυμάμαι να κάθομαι και να αρχίζω να βαριέμαι — μέχρι που ξεκίνησε το ταγκό.
Αυτή η μουσική... κάτι έκανε μέσα μου. Το Por una Cabeza του Gardel μπήκε μέσα στο μυαλό μου χωρίς ερώτηση, χωρίς εξήγηση. Ήταν η πρώτη φορά που συνειδητοποίησα —έστω και αθόρυβα— ότι η μουσική μπορεί να σε συνεπάρει χωρίς να ξέρεις γιατί.
Ήταν εκείνη η σκηνή που μου έδωσε λόγο να συνεχίσω να βλέπω. Που με κράτησε.

Χρόνια μετά, ως ενήλικος πια, επέστρεψα στην ταινία και όλα ήρθαν και έδεσαν: η συγκλονιστική ερμηνεία του Πατσίνο, η εσωτερική διαδρομή του χαρακτήρα, το σενάριο, το ηθικό βάθος… και φυσικά η μουσική, που αυτή τη φορά δεν έμπαινε απλώς στο μυαλό μου — αλλά στην καρδιά μου.

Η λεβεντιά του Frank Slade

Η σκηνή του χορού δεν είναι απλώς κινηματογραφικά όμορφη.
Είναι ένα μάθημα στάσης ζωής.

Ο Frank Slade, τυφλός, πικραμένος, γεμάτος εσωτερικά τραύματα, σηκώνεται και ζητά από μια όμορφη, άγνωστη γυναίκα να χορέψει. Και το κάνει με τέτοιο σεβασμό, με τόση διακριτικότητα, με τέτοια ανδρική λεβεντιά, που η σκηνή μεταμορφώνεται από απλό ταγκό σε ωδή στη θηλυκότητα — και στο πώς πρέπει να στέκεται ένας άντρας απέναντί της.

Δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει. Δεν "πουλάει" αυτοπεποίθηση. Δίνει χώρο. Δείχνει εμπιστοσύνη. Τη συνοδεύει, δεν την κατευθύνει.

Σε μια εποχή που το ανδρικό πρότυπο μπερδεύεται ανάμεσα στον νάρκισσο και τον ανύπαρκτο, ο Frank Slade έρχεται να μας θυμίσει ότι υπάρχει και η αρχοντιά. Ότι δεν χρειάζεσαι μάτια για να δεις τη γυναίκα απέναντί σου· χρειάζεσαι σεβασμό και καθαρότητα.

Όταν η ταινία "συνδυάζεται" μέσα σου

Όταν επέστρεψα στο Άρωμα Γυναίκας ως ενήλικος, παρατήρησα λεπτομέρειες που δεν μπορούσα να δω τότε. Τις εκρήξεις του Πατσίνο. Την απόγνωση κάτω από τον σαρκασμό. Τη σχέση του με τον Charlie, που πάει πέρα από το δίπολο μαθητής-μέντορας. Και τότε όλα ήρθαν και τακτοποιήθηκαν σαν puzzle:
Η ιστορία, η ερμηνεία, η μουσική — όλα σε απόλυτη αρμονία.

Το Άρωμα Γυναίκας δεν είναι απλώς μια ταινία που συγκινεί. Είναι από εκείνα τα έργα που σου λένε κάτι διαφορετικό κάθε φορά που την ξαναβλέπεις, γιατί εσύ έχεις αλλάξει. Και κάθε φορά, το Por una Cabeza ακούγεται λίγο αλλιώς… αλλά πάντα βαθιά. Γιατί τελικά, η Τέχνη δεν χρειάζεται να την καταλάβεις για να σε σημαδέψει. Μερικές φορές, την ακούς πρώτα — και την καταλαβαίνεις χρόνια μετά.