Όταν ο μύθος ξεχνά να σέβεται τον εαυτό του – Η περίπτωση του Axl Rose

 Υπάρχουν τραγούδια που σε στοιχειώνουν. Όχι επειδή σε τρόμαξαν, αλλά επειδή σε άγγιξαν εκεί που δεν περίμενες. Το November Rain ήταν ένα τέτοιο τραγούδι. Δεν ήθελε να εντυπωσιάσει. Ήθελε να πονέσει – κι αυτό έκανε.

 

image credit: www.factinate.com

Ήταν το "November Rain", η κραυγή του Axl, το solo του Slash που έμοιαζε να ανοίγει τον ουρανό στα δύο. Ήταν η στιγμή που η ροκ σταματούσε να είναι "μουσική" και γινόταν κάτι βαθύτερο: εξομολόγηση, λύτρωση, επιβίωση.

Και είναι ακριβώς γι’ αυτό που τόσα χρόνια μετά, νιώθω σχεδόν προδομένος όταν βλέπω αυτόν τον μύθο να έχει γίνει meme. Όχι γιατί άλλαξε – όλοι αλλάζουμε. Αλλά γιατί δεν σεβάστηκε αυτό που κάποτε σήμαινε για εμάς.

Η πτώση του Axl δεν είναι αστεία. Είναι τραγική

Δεν είμαι από αυτούς που λατρεύουν να γκρεμίζουν είδωλα. Δεν το χαίρομαι. Δεν βρίσκω ικανοποίηση στο να λέω “ορίστε πώς κατάντησε”. Αντίθετα, υπάρχει μέσα μου μια λύπη σχεδόν παιδική. Γιατί όταν έχεις μεγαλώσει με το Paradise City να παίζει στο repeat, δεν είναι εύκολο να βλέπεις τον άνθρωπο που έντυσε την εφηβεία σου να βγαίνει στη σκηνή και να μην μπορεί να αναπνεύσει.

Ο Axl δεν χρειάστηκε ποτέ να είναι ο τέλειος τεχνικά τραγουδιστής. Χρειαζόταν όμως να είναι ο Axl: ψυχή, παρουσία, αλήθεια. Και κάπου εκεί άρχισε να χάνεται. Όχι μόνο η φωνή του, αλλά και το ένστικτο του να τιμήσει αυτό που ήταν κάποτε. Τα κουρασμένα φωνητικά, οι ασυντόνιστες εμφανίσεις, το "καπέλωμα" της μπάντας με το προσωπικό του ego. Και το χειρότερο: μια αίσθηση πως δεν τον νοιάζει πια.

Γιατί ο κόσμος συγχωρεί την παραφωνία, αλλά όχι την αδιαφορία. Συγχωρεί τα γερασμένα γόνατα, όχι τη γερασμένη ψυχή. Σήμερα, ο Axl έχει γίνει meme. Όχι γιατί ο κόσμος τον μισεί — αλλά γιατί δεν ξέρει πώς αλλιώς να διαχειριστεί την απογοήτευση. Το χιούμορ είναι άμυνα. Όμως εμείς που δεν γελάμε; Εμείς που τον κοιτάμε και νιώθουμε κάτι ανάμεσα σε οργή και θλίψη; Τι κάνουμε;

Η απομυθοποίηση πονάει. Γιατί είναι σαν να χάνεις έναν δικό σου άνθρωπο

Δεν είναι απλώς μια φωνή που χάθηκε. Είναι ένα κομμάτι από εσένα που δεν ξέρει πού να ακουμπήσει. Όταν ήσουν παιδί ή έφηβος, δεν άκουγες μουσική απλώς για να περάσει η ώρα. Την άκουγες για να βρεις κάπου να ανήκεις. Οι στίχοι γίνονταν φίλοι. Οι μελωδίες γίνονταν σπίτι. Και οι καλλιτέχνες… γίνονταν σύμβολα. Όχι επειδή ήταν τέλειοι — αλλά επειδή ήταν μεγαλύτεροι από τη ζωή.

Και όταν αυτοί οι άνθρωποι, που κάποτε σήκωναν τον κόσμο στους ώμους τους, σήμερα παραπατούν πάνω στη σκηνή δίχως ίχνος ψυχής, δεν απογοητεύεσαι απλώς από εκείνους. Απογοητεύεσαι από ένα κομμάτι της νιότης σου. Από την ιδέα ότι υπήρχε κάποτε κάτι αγνό, αυθεντικό, ακατάλυτο. Και λες: Μήπως τελικά ήταν όλα μια αυταπάτη; Μήπως ό,τι λάτρεψα τότε, ήταν απλώς καλά σκηνοθετημένο μάρκετινγκ; Όχι. Δεν ήταν αυταπάτη. Ήταν αλήθεια. Αλλά η αλήθεια θέλει φροντίδα για να παραμείνει ζωντανή. Και κάποιοι δεν την φρόντισαν. Δεν την σεβάστηκαν. Την άφησαν να γίνει καρικατούρα.

Ozzy: Όταν ο μύθος μεγαλώνει, αλλά δεν ξεχνά ποιος είναι

Κι ύστερα, υπάρχει ο Ozzy. Ο “Πρίγκιπας του Σκότους”. Ο άνθρωπος που σε κάνει να πιστεύεις ότι μπορείς να καταρρεύσεις δέκα φορές — και να σηκωθείς έντεκα.

Ο Ozzy δεν τραγουδάει όπως παλιά. Δεν στέκεται όπως παλιά. Δεν κινείται όπως παλιά.
Αλλά όταν ανεβαίνει στη σκηνή, είναι εκεί. Όχι μόνο το σώμα του — η ψυχή του. Ξέρει ότι ο κόσμος δεν έρχεται για νότες. Έρχεται για το βλέμμα, για το “Mama, I’m Coming Home” που βγαίνει όχι από το λαιμό, αλλά από τα κόκαλα. 

Ξέρει πως δεν είναι άθικτος. Δεν προσπαθεί να το κρύψει. Και γι’ αυτό είναι ακόμα θρύλος. Δεν ντρέπεται να φαίνεται αδύναμος. Αντίθετα, αυτή η τρωτότητα τον κάνει πιο αληθινό από ποτέ.
Γιατί ο Ozzy δεν προσπαθεί να είναι ο εαυτός του από τα '80s. Προσπαθεί να είναι ο Ozzy του σήμερα, και αυτό είναι το πιο σπάνιο και πολύτιμο πράγμα που μπορεί να σου δώσει ένας καλλιτέχνης: Το κοινό βλέπει. Το κοινό νιώθει. Και όσο κι αν θέλει να σε κρατήσει ψηλά, δεν μπορεί να σε κρατήσει μόνο του.
Πρέπει κι εσύ να του δώσεις κάτι. Να του δείξεις ότι θυμάσαι ποιος ήσουν, και τι σήμαινες γι’ αυτόν.

Να τιμάς τον μύθο σου. Ακόμα κι αν δεν είσαι πια εκείνος

Δεν ζητήσαμε από τον Axl να μείνει για πάντα 25 χρονών. Δεν ζητήσαμε να βγάζει νότες όπως το ’92.
Ζητήσαμε μόνο ένα πράγμα: να θυμάται ποιος ήταν — και γιατί τον αγαπήσαμε.

Η φωνή σπάει, τα πόδια βαραίνουν, τα χρόνια περνούν. Δεν πειράζει. Η ροκ δεν ήταν ποτέ τέλεια. Ήταν πάντα αληθινή. Όταν όμως κοιτάς έναν μύθο και βλέπεις μόνο περιφρόνηση για αυτό που κάποτε σήμαινε… εκεί ραγίζει κάτι μέσα σου.

Δεν είναι θέμα τεχνικής. Είναι θέμα σεβασμού. Προς το κοινό, προς την ιστορία σου, προς το παιδί που κάποτε έκλαιγε ακούγοντας το Don’t Cry. Που καθόταν στο σκοτάδι με ακουστικά και έλεγε: “Αυτός με νιώθει”.

Τώρα αυτό το παιδί μεγαλώνει. Αλλά δεν ξεχνά. Και όσο μεγαλώνει, μαθαίνει πως η μεγαλύτερη νίκη δεν είναι να μείνεις στην κορυφή. Είναι να μην ξεχάσεις ποιος ήσουν όταν ανέβηκες εκεί.

Σε ευχαριστούμε για όλα, Axl. Αλλά πιο πολύ σε ευχαριστούμε για εκείνον τον παλιό σου εαυτό — που ακόμα, πού και πού, ξεπηδά μέσα από τo November Rain, και μας θυμίζει γιατί σε αγαπήσαμε.