Careless Whisper: Όταν η μουσική γίνεται παρελθόν, ενοχή και ανατριχίλα

 

Ακούγοντας σε λούπα το Careless Whisper, ένιωσα ότι πρέπει να γράψω κάτι. Ξέρω ότι το blog μου δεν είναι μουσικό. Δεν κάνω αφιερώματα σε καλλιτέχνες, δεν αναλύω νότες και δισκογραφίες. Αλλά κακά τα ψέματα: τι είναι η μουσική αν όχι ποπ κουλτούρα; Και τι είναι η ποπ κουλτούρα αν όχι κάτι που μας χτυπάει εκεί που δεν το περιμένουμε;

Υπάρχουν μερικές στιγμές που με πιάνει κάτι και θέλω να ακούω σε λούπα το Master of Puppets. Άλλες φορές βάζω Alphaville και ταξιδεύω. Κάποιες νύχτες πέφτω σε rabbit hole στο YouTube με κομμάτια των '70s και '80s. Και ναι, ακόμα και το Popcorn των Hot Butter το βάζω σε λούπα και χορεύει το μυαλό μου. Δεν θυμάμαι να υπήρξα δογματικός, όχι μόνο στη μουσική, γενικά. Είμαι σίγουρα ΑΕΚ, και αυτό δεν αλλάζει με τίποτα!

Οπότε, αφού το Careless Whisper ήταν αφορμή να ξεμπουκώσω από την καθημερινότητα, το άγχος και το στρες, κάτι σημαίνει. Κάθε φορά που το ακούω, νιώθω ένα ρίγος. Και κάθε φορά που παίζει το σόλο σαξόφωνου, κάτι μέσα μου γυρνάει πίσω. Σε εποχές που δεν έζησα. Σε εποχές που αχνοθυμάμαι. Σε εποχές που μεγάλωσα και γούσταρα. Εγώ – δεν ξέρω για τους άλλους.

Θυμάμαι, πρώτη φορά το άκουσα από βινύλιο, στο πικάπ του δεύτερου μεγάλου μου αδερφού. Στο ίδιο πικάπ πέρασαν εκατοντάδες κομμάτια που με σημάδεψαν, αλλά το Careless Whisper είχε κάτι το ιδιαίτερο. Ήταν πιο... εσωτερικό. Όταν είδα το βιντεοκλίπ, δεν θυμάμαι πότε και πού ακριβώς, ένιωσα ακόμα πιο έντονα το τραγούδι. Δεν ήταν πια απλώς μουσική. Ήταν ιστορία.

 

 

Ας αναλύσουμε τους στίχους, πάντα με τη βοήθεια του Chat GPT, γιατί όπως αναφέρω και παραπάνω, ΔΕΝ είμαι ειδικός, και δεν πρόκειται να γίνω.

I’m never gonna dance again, guilty feet have got no rhythm…

Αυτός ο στίχος με στοιχειώνει. Είναι σαν να λέει: "Έκανα λάθος. Και τώρα δεν μπορώ να ξαναβρώ τον ρυθμό μου." Το τραγούδι μιλά για ένα λάθος – ένα μυστικό, μια προδοσία, μια αλήθεια που πληγώνει. Δεν είναι απλώς ερωτικό. Είναι ενοχικό. Έχει βάρος.

Though it’s easy to pretend, I know you’re not a fool.

Εδώ κρύβεται η παραδοχή. Το άλλο πρόσωπο κατάλαβε. Δεν ξεγελιέται. Κι αυτό κάνει την απώλεια χειρότερη. Δεν τελειώνει μόνο κάτι όμορφο – τελειώνει με πλήρη επίγνωση. Χωρίς άφεση.

We could have been so good together...

Και φυσικά, υπάρχει το "what if". Η σκέψη του τι θα μπορούσε να έχει γίνει. Ο χαμένος δρόμος.

Ο τίτλος Careless Whisper είναι σχεδόν ποιητικός από μόνος του. Μια κουβέντα ειπωμένη ελαφρά, που είχε συνέπειες βαριές. Κάτι που ξέφυγε, χωρίς σκέψη, και τώρα δεν παίρνεται πίσω. Ο χορός εδώ είναι μεταφορά: η εγγύτητα που δεν μπορεί να υπάρξει πια. Γιατί τα "guilty feet" δεν έχουν ρυθμό. Δεν μπορούν να αφεθούν.

Γιατί με αγγίζει ακόμα;

Γιατί όλοι έχουμε κάτι να θυμηθούμε. Κάτι που χαλάσαμε. Κάτι που δεν διορθώθηκε. Κάποιο βλέμμα που απομακρύνθηκε για πάντα. Και τότε, εκεί ανάμεσα σε beat και σαξόφωνα, η μουσική γίνεται καθρέφτης.

George Michael, λοιπόν. Ένας καλλιτέχνης που δεν έζησα live, αλλά ένιωσα πολύ. Που όσο μεγαλώνω, τον εκτιμώ πιο βαθιά. Και που, κάθε φορά που παίζει αυτό το κομμάτι, κάνει το μυαλό μου να χορεύει... ακόμη κι αν τα πόδια δεν έχουν πια ρυθμό.

 

popcultureonly.blogspot.com

Αυτό το blog υπάρχει από το 2017 για να καταγράφει στιγμές, εμπειρίες, μνήμες και αφορμές. Και το Careless Whisper ήταν μια τέτοια.

Αφιερωμένο στα αδέρφια μου. Ακόμα και σε εκείνα που χάθηκαν πριν προλάβω να τα γνωρίσω.