Stop Killing Games: Όχι άλλο delete στα παιχνίδια που αγοράσαμε

 

Υπάρχει κάτι που με ενοχλεί βαθιά τα τελευταία χρόνια στο gaming – και δεν είναι ούτε τα microtransactions, ούτε τα remakes, ούτε τα 200GB updates. Είναι αυτό το αθόρυβο, «νομότυπο» ξεσκαρτάρισμα τίτλων που έχουμε ήδη αγοράσει. Αυτό που ονομάζεται, εύστοχα, Stop Killing Games.

Γιατί, πώς να το πω απλά; Όταν πληρώνω για ένα παιχνίδι, θέλω να είναι δικό μου. Όχι δανεικό, όχι προσωρινό. Δικό. Μου.

Τι είναι το "Stop Killing Games"

Το κίνημα ξεκίνησε με αφορμή την απόφαση της Ubisoft να αποσύρει το The Crew – ένα racing παιχνίδι που, όσο κι αν δεν ήταν «αριστούργημα», είχε κοινό, ιστορία και... πληρωμένους παίκτες. Το πρόβλημα; Η απόσυρση δεν αφορούσε απλά το να σταματήσει η πώληση του τίτλου. Όχι. Το παιχνίδι εξαφανίστηκε εντελώς από τους servers. Δεν μπορούσες καν να το κατεβάσεις ή να το παίξεις αν το είχες ήδη αγοράσει.

Αυτό δεν είναι απλώς κακό customer service. Είναι εντελώς ανήθικο.

Και δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό. Από το Mirror’s Edge Catalyst, μέχρι το Battleborn, κι από λιγότερο γνωστά mobile games μέχρι σημαντικά AAA, όλο και περισσότεροι τίτλοι καταλήγουν στο ψηφιακό νεκροταφείο, χωρίς επιλογή, χωρίς εξήγηση, χωρίς αντίδραση.

Γιατί μας αφορά όλους

Κάποιος μπορεί να πει: «Σιγά, ρε φίλε, δεν παίζει πια κανείς The Crew». Ναι, αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι το πλήρωσα. Ότι ήταν στη βιβλιοθήκη μου. Ότι, όπως δεν σου κατεβάζω εγώ το ράφι με τα CD από το σπίτι σου επειδή "δεν ακούγεται πια το είδος", έτσι και δεν έχει κανείς το δικαίωμα να μου σβήνει την πρόσβαση σε κάτι που μου ανήκει.

Και ξέρεις τι άλλο; Το gaming είναι και ιστορία. Είναι και μνήμη. Είναι και επιστροφή.
Όταν ένα παιχνίδι εξαφανίζεται, δεν χάνεται απλώς ένα προϊόν. Χάνεται ένα κομμάτι πολιτισμού - ναι, όσο υπερβολικό και αν ακούγεται! 

Η ηθική διάσταση

Δεν έχω πρόβλημα με το digital gaming – το αντίθετο. Το προτιμώ συχνά. Αλλά αυτό που δεν μπορώ να δεχτώ, είναι η ψευδαίσθηση του ownership. Αγόρασες κάτι; Σου ανήκει μέχρι να αποφασίσουμε ότι δεν σου ανήκει πια.
Ε, λοιπόν, όχι. Δεν παίζουμε έτσι.

Όταν πληρώνω για ένα παιχνίδι, το βάζω στην προσωπική μου συλλογή. Όπως κάνω με τις ταινίες, τη μουσική, τα βιβλία. Δεν πληρώνω για προσωρινό δικαίωμα. Πληρώνω γιατί θέλω να το κρατήσω. Να το θυμάμαι. Να επιστρέψω. Να το δείξω στα παιδιά μου, ίσως. Ή και να το αφήσω απλώς εκεί, όπως αφήνω ένα παλιό ρολόι στο συρτάρι. Γιατί είναι δικό μου.

Τι μπορούμε να κάνουμε

Δεν είμαι αφελής. Ξέρω ότι οι εταιρείες έχουν τα terms & conditions με το μέρος τους. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να το δεχτούμε αδιαμαρτύρητα.

• Στηρίζουμε καμπάνιες όπως το Stop Killing Games - Διάβασε τις οδηγίες και μετά συμπλήρωσε τα στοιχεία σου εδώ . 

• Γράφουμε. Μιλάμε. Μοιραζόμαστε.

• Επιλέγουμε πλατφόρμες που σέβονται τον καταναλωτή και την έννοια της ιδιοκτησίας (ναι, υπάρχουν ακόμα).

• Δεν αποδεχόμαστε την ιδέα ότι η βιβλιοθήκη μας είναι δανεική.

   

   

   

Το gaming είναι πολλά πράγματα: ψυχαγωγία, τέχνη, escape, κοινότητα. Αλλά πάνω απ’ όλα, είναι εμπειρίες που αξίζουν να κρατούν. Και κάθε φορά που κάποιος «σκοτώνει» ένα παιχνίδι που αγοράσαμε, σκοτώνει και ένα κομμάτι αυτής της εμπειρίας. Ας μην το αφήσουμε να περάσει. έτσι.