Stranger Things: Όταν τα 80s σώζουν ακόμα και τις σεζόν που δεν χρειαζόμασταν

 

Φημολογείται πως μέσα στην εβδομάδα θα κυκλοφορήσει επιτέλους το πρώτο trailer της 5ης και τελευταίας σεζόν του Stranger Things. Και με αφορμή αυτή την (πραγματικά πολυαναμενόμενη) κυκλοφορία, είπα να κάνω ένα mini-αφιέρωμα. Όχι για να αναλύσω το lore του Upside Down ούτε για να μετρήσω τα easter eggs της σειράς — αλλά για να πω, πολύ απλά, τι μου άρεσε και τι… καθόλου.

Γιατί, ναι, υπάρχουν πράγματα που λάτρεψα. Αλλά υπάρχουν και στιγμές που με έκαναν να νιώθω ότι απλά… τραβήχτηκε από τα μαλλιά.

Τι δεν μου άρεσε

Αυτό που με κούρασε περισσότερο είναι ότι η σειρά έπρεπε να είχε ολοκληρωθεί εδώ και τουλάχιστον δύο σεζόν. Από ένα σημείο κι έπειτα, μου φάνηκε σαν να προσπαθούν απλώς να βρουν τρόπο να συνεχίσουν κάτι που είχε ήδη κορυφωθεί. Οι χαρακτήρες μεγάλωσαν — κυριολεκτικά και μεταφορικά — και το σενάριο άρχισε να ψάχνει τρόπους να τους κρατήσει μέσα στο παιχνίδι, αντί να τους αφήσει να κλείσουν τον κύκλο τους με αξιοπρέπεια.

Δεν ξέρω (και ειλικρινά δεν το έχω ψάξει σοβαρά) αν οι Duffer Brothers είχαν εξ αρχής στο μυαλό τους αυτή την εξέλιξη. Αν υπήρχε δηλαδή ένα ολοκληρωμένο πλάνο από την αρχή ή αν απλώς πήγαιναν σε κάθε σεζόν "όσο τραβήξει". Αλλά, ως θεατής, η αίσθηση που μου έμεινε είναι πως, κάπου μετά τη δεύτερη σεζόν, το πράγμα άρχισε να γίνεται πιο... τηλεοπτικά βολικό και λιγότερο εμπνευσμένο.

Τι μου άρεσε πολύ

Αρχικά, το ότι πρόκειται για μια ατόφια ωδή στα 80s. Όλη η ποπ κουλτούρα της εποχής — από το ντύσιμο, τη glam rock αισθητική, τις VHS αναφορές και τα Dungeons & Dragons vibes, μέχρι τις αγαπημένες ταινίες τρόμου και sci-fi της δεκαετίας — βρίσκεται παντού. Κάθε επεισόδιο είναι γεμάτο με μικρές δόσεις νοσταλγίας, όχι απλώς για χάρη της αναφοράς, αλλά με αγάπη και μεράκι.

Και φυσικά, οι μουσικάρες. Το "Running Up That Hill" της Kate Bush αναβίωσε σε μια ολόκληρη γενιά, το "Master of Puppets" των Metallica έγινε viral, και γενικά η σειρά κατάφερε να φέρει ξανά στο προσκήνιο διαμάντια που είχαν ξεχαστεί. Κι αυτό το πιστώνω εξ ολοκλήρου στο πάθος των δημιουργών της.

 Κάποια Fan Facts και ένα σχόλιο για το τέλος

– Ο Gaten Matarazzo (Dustin) έχει πραγματικά τη γενετική πάθηση κληρονομική δυσπλασία κλείδας και κρανίου, που ενσωματώθηκε φυσικά στον χαρακτήρα του.
– Η Millie Bobby Brown είχε περάσει αρχικά από casting για μια εντελώς διαφορετική σειρά.
– Ο David Harbour (Hopper) έχει δηλώσει πως ήθελε από την αρχή ο χαρακτήρας του να είναι πληγωμένος αλλά βαθιά ηθικός.
– Ο Vecna της 4ης σεζόν πήρε έμπνευση από horror icons όπως ο Freddy Krueger (και όχι τυχαία είδαμε cameo του Robert Englund!).

Και προσωπικά, ελπίζω η σειρά να ολοκληρωθεί με τρόπο αντάξιο του legacy που έκτισαν οι παραγωγοί όλα αυτά τα χρόνια. Το αξίζουμε — εμείς οι fans που μείναμε, που μεγαλώσαμε μαζί της, και που θέλουμε να θυμόμαστε το Stranger Things σαν κάτι ξεχωριστό. Όχι σαν άλλο ένα franchise που κούρασε στην τελική ευθεία.