Νοσταλγώντας το Street Fighter και τα ‘90s

 

Όλα ξεκίνησαν από ένα βιντεάκι στο YouTube. Ένα από εκείνα τα AI-generated shorts που εμφανίζονται τυχαία στο feed σου, και πριν το καταλάβεις έχεις ήδη πατήσει replay. Σε αυτό, οι πιο διάσημοι μαχητές του Street Fighter εμφανίζονταν «in real life», με εντυπωσιακά visuals και ήχους που μου τίναξαν την παιδική ηλικία στα ύψη. Όχι απλά εντυπωσιακό. Συγκινητικό.

Γιατί, όπως και να το κάνουμε, το Street Fighter ήταν το πρώτο παιχνίδι που με έμπασε για τα καλά στα brawler games. Πριν καν μάθω τι θα πει «brawler», πριν καταλάβω ότι ένα παιχνίδι μπορεί να γίνει σχεδόν τελετουργικό ανάμεσα σε φίλους.

Τα arcades της γειτονιάς: Το πρώτο dojo

Η πρώτη μου επαφή με το Street Fighter ήταν στα arcades της γειτονιάς. Εκεί όπου το νόμισμα των 50 δραχμών είχε αξία χρυσού, και κάθε «continue» ήταν υπόθεση ζωής και θανάτου. Στεκόμασταν γύρω από το μηχάνημα σαν πιστοί σε ναό, παρακολουθώντας τους καλύτερους παίχτες — και προσπαθώντας να κλέψουμε combos με το μάτι.

Δεν υπήρχε YouTube, δεν υπήρχε Google. Μόνο φήμη, παρατήρηση και αδρεναλίνη.

SNES, φίλοι και πρωταθληματάκια: Το απόλυτο bonding

Κάποια στιγμή το παιχνίδι μπήκε σπίτι μας. Street Fighter II στο SNES. Από εκεί και πέρα, δεν υπήρχε γυρισμός. Κάθε απόγευμα ήταν και ένα μικρό τουρνουά — μεταξύ φίλων και συγγενών, ακόμα και ο πιο άσχετος της παρέας που πάντα διάλεγε τον (ή την) Blanka και με τη στρατηγική "button smash" έπαιρνε νίκες και σκαλπς! Όλα ήταν διασκεδαστικά!

Το Street Fighter τότε δεν ήταν απλώς παιχνίδι. Ήταν αφορμή για συνάντηση, κώδικας επικοινωνίας, εκτόνωση μετά το σχολείο. Όποιος μάθαινε να παίζει καλά με τον Ryu ή τον Ken, ανέβαινε κοινωνικά στην άτυπη ιεραρχία του σαλονιού.

Η απομάκρυνση: Από τη μάχη στα quest

Μεγαλώνοντας, οι gaming συνήθειες άλλαξαν. Άρχισαν να με τραβάνε άλλα είδη — RPGs, adventures, ιστορίες με βάθος και χαρακτήρες. Η διασκέδαση σταμάτησε να είναι παρέα-στο-ίδιο-δωμάτιο και έγινε online multiplayer. Όχι απαραίτητα χειρότερα, αλλά αλλιώς. Κάπως πιο μοναχικά.

Κι εκεί κάπου, το Street Fighter έμεινε πίσω. Όχι επειδή το βαρέθηκα. Αλλά επειδή οι ρυθμοί άλλαξαν, οι φίλοι σκορπίστηκαν, τα SNES μαζεύτηκαν σε κούτες. Και μαζί τους και οι Blanka, Dhalsim, Chun-Li και οι υπόλοιποι μαχητές.

Άλλες εποχές, άλλοι αντίπαλοι

Πέρα από τις αλλαγές στη ζωή, υπήρξαν και άλλα fighting games που μπήκαν στο προσκήνιο. Mortal Kombat, Tekken, Killer Instinct (το θυμάται κανείς αυτό το θρυλικό;) — όλα έφεραν κάτι νέο, κάτι φρέσκο. Και κάπως έτσι, το Street Fighter βρέθηκε με λιγότερο χρόνο στην οθόνη μου, αλλά ποτέ λιγότερο χώρο στην καρδιά μου.

Τελικά, τι μένει;

Κάθε φορά που βλέπω κάτι σχετικό — ένα βιντεάκι, ένα gif, μια φιγούρα — το μυαλό γυρνάει αυτόματα στα ‘90s. Εκεί όπου η χαρά του gaming δεν είχε να κάνει με frames-per-second ή meta builds. Είχε να κάνει με μια παρέα, με μια κονσόλα, με μια αίσθηση ότι είσαι στο κέντρο του κόσμου μόνο και μόνο επειδή νίκησες με perfect τον Sagat.

Δεν παίζω πια Street Fighter. Δεν έχω καν το SNES πλέον. Αλλά κάπου μέσα μου, ο Ryu δεν έχει σταματήσει να προπονείται.