Terminator - Το cult franchise της καρδιάς μας
Από τις πρώτες σκηνές που χαράχτηκαν στο μυαλό μου από τον κινηματογράφο είναι εκείνη με τον Τ-800 να κοιτάζει τον καθρέφτη και να αυτοεπισκευάζεται, με μάτι μισοκατεστραμμένο, μέσα σε ένα φτηνό δωμάτιο ξενοδοχείου. Ακόμα κι αν από την πρώτη φορά μου φάνηκε «κακό» το εφέ (και παραμένει τέτοιο στα δικά μου μάτια), ποτέ δεν με χάλασε. Ίσα-ίσα, αυτό ήταν και η μαγεία του: το βλέπαμε και το γουστάραμε.
Το Terminator το είδα σε βιντεοκασέτα, αρκετά χρόνια μετά την πρώτη του προβολή, μιας και όταν κυκλοφόρησε ήμουν ακόμα νήπιο. Ακολούθησαν αμέτρητες μεταμεσονύκτιες προβολές στο Star Channel και σε άλλα ελληνικά κανάλια – και η ατάκα "I’ll be back" έγινε κάτι πολύ περισσότερο από meme: έγινε σημείο αναφοράς. Το industrial score, η ατμόσφαιρα, και η cult γοητεία του χαρακτήρα του Άρνολντ ήταν ό,τι χρειαζόταν για να μείνει αυτή η ταινία κλασική.
Terminator 2: Η απογείωση του μύθου
Και μετά ήρθε το Judgment Day. Το Terminator 2 δεν ήταν απλά ένα καλύτερο sequel – ήταν η απόλυτη αναβάθμιση. Όλα ήταν πιο ώριμα, πιο εντυπωσιακά, πιο συναισθηματικά. Από τα εφέ του T-1000 που έλιωνε σαν υδράργυρος, μέχρι την badass Sarah Connor της Λίντα Χάμιλτον, που μεταμορφώθηκε από αβοήθητη σε απόλυτο σύμβολο δύναμης.
Το T2 πήρε το cult και το έκανε blockbuster. Η δράση δεν σταματούσε λεπτό, αλλά υπήρχε βάθος. Ο δεσμός του Τ-800 με τον μικρό Τζον Κόνορ σε έκανε να ξεχνάς ότι μιλάμε για μηχανή. Ήταν τρυφερό, ανθρώπινο, και ταυτόχρονα 100% sci-fi. Και φυσικά, εκείνο το τέλος… με τον αντίχειρα να χάνεται στη λάβα. Εικόνα που μένει.
Τα υπόλοιπα sequels: Όταν το franchise μπερδεύτηκε
Όπως συμβαίνει συχνά στο Χόλιγουντ, όταν κάτι πάει καλά, το τραβάνε. Και το Terminator το τράβηξαν – από τα μαλλιά. Από το Rise of the Machines μέχρι το Genisys, και το πιο πρόσφατο Dark Fate, κάθε νέα απόπειρα ήθελε να συνεχίσει μια ιστορία που είχε ήδη κλείσει ιδανικά. Κάποιες φορές με εντυπωσιακό τρόπο, άλλες φορές απελπιστικά μπερδεμένες ή κουραστικές.
Το Genisys ειδικά, κατάφερε να είναι και reboot και sequel και prequel μαζί – και τελικά τίποτα από όλα αυτά. Το Dark Fate έκανε μια προσπάθεια να «μαζέψει» το timeline και να μας δώσει κάτι πιο ουσιαστικό, αλλά το μόνο που μας έμεινε ήταν λίγη νοσταλγία και μια συγκινητική επιστροφή της Λίντα Χάμιλτον.
Σήμερα: Βλέπουμε για το παλιό
Ανακοινώνονται συνεχώς νέες ιδέες για το μέλλον του franchise. Κάποιο νέο reboot, κάποια animated σειρά, κάποιες φήμες για συμμετοχή του Άρνολντ με CGI ή AI. Και ξέρεις κάτι; Ναι, μάλλον θα τα δω. Όχι γιατί περιμένω κάτι φοβερό – αλλά γιατί μέσα μου θέλω να νιώσω ξανά όπως τότε. Όταν έβλεπα το Star Channel, με πιτόγυρο στο χέρι και χαμηλωμένο φωτισμό.
Αλλά από ένα σημείο και μετά, ίσως είναι καλύτερα να το αφήσεις να ησυχάσει. Να μείνει όπως το θυμόμαστε. Γιατί κάποια πράγματα, όταν τα τραβάς πολύ, χάνουν τη δύναμή τους.
Το Παράδοξο του Χρόνου: Ο πατέρας που έστειλε ο γιος
Υπάρχει όμως και κάτι ακόμα που με κυνηγάει χρόνια – και δεν έχει να κάνει με κακές συνέχειες ή CGI. Έχει να κάνει με την ίδια τη βάση της ιστορίας: το ταξίδι στον χρόνο. Και πιο συγκεκριμένα, το απόλυτο «αυγό και κότα» του sci-fi:
Ο Τζον Κόνορ στέλνει στο παρελθόν τον Κάιλ Ρις για να προστατέψει τη μητέρα του. Και τελικά ο Κάιλ γίνεται… ο πατέρας του. Άρα, χωρίς την ύπαρξη του Τζον, δεν θα υπήρχε ο Κάιλ για να τον δημιουργήσει. Κι όμως, δεν μας νοιάζει. Το δεχόμαστε. Γιατί η ταινία είναι τόσο γερή, τόσο καλοστημένη, που αφήνεις τη λογική σου στην άκρη και την απολαμβάνεις.
Ίσως τελικά αυτό είναι και η δύναμη του Terminator: σου δείχνει έναν χρόνο που δεν βγάζει νόημα, αλλά εσύ συνεχίζεις να τον ζεις κάθε φορά που πατάς play.