Thundercats: Ο έρωτας με την Τσιτάρα και τα απογεύματα της νιότης

 

Τσιτάρα: Απλά... έρωτας

 

Ας είμαστε ειλικρινείς: δεν υπήρχε καμία απολύτως ελπίδα να δεις την Τσιτάρα να περπατά και να μην ερωτευτείς λίγο. Ή και πολύ  – χωρίς αντίκρισμα, εννοείται, γιατί δεν είχαμε μάθει ακόμα πώς λειτουργεί το σύμπαν. Ήμασταν όμως πολλά πιτσιρίκια στην ίδια μοίρα: τα απογεύματα με Θάντερκατς ήταν ιεροτελεστία. Κι αν είχε ξεκινήσει το intro και δεν είχες προλάβει να το δεις, ξενέρωνες!

Το παρόν άρθρο δεν έρχεται για να σου πει κάτι που δεν ξέρεις, ηθοποιούς, χρονολογίες, λεπτομέρειες για τη σειρά και άλλα τέτοια. Είναι απλά ακόμα μία αναφορά σε ό,τι αγαπήσαμε και αγαπάμε. Βάλε ζώνη, και πάμε μαζί σε ένα ακόμα γρήγορο, πλην όμως με έντονες συγκινήσεις ρόλερ κόστερ. 

 

Τσιτάρα: Απλά... έρωτας

Ναι, ήταν γρήγορη. Ναι, είχε το μπαστούνι-μπαλάκι-όλα-σε-ένα. Ναι, έσωζε τους πάντες και τα πάντα. Αλλά ήταν κι όμορφη. Και δυναμική. Και θηλυκή. Αν γούσταρες κι εσύ, δεν ήσουν ο μόνος, πάντως. Βάζω στοίχημα πως ήμασταν ένας στρατός από ερωτευμένους πιτσιρικάδες με τα μάτια καρφωμένα στην οθόνη (ή και σε άλλα σημεία, της Τσιτάρα...) και την καρδιά να χτυπά στον ρυθμό της θαντερ-τακα-τακα-κατς μουσικής.

Πάνθρο: Όταν μεγαλώσω, θα φτιάχνω κι εγώ νουντσάκου

Ο Πάνθρο ήταν αυτός που μας έκανε να πιστέψουμε ότι θα οδηγήσουμε κι εμείς κάποια στιγμή ένα Tank (κι όμως, κάποιοι από εμάς το κάναμε κι αυτό, στο στρατό!). Και ό,τι τα νουντσάκου δεν είναι χαρά μόνο για τον θρύλο Μπρους Λι! Γιατί και ο Πάνθρο, είναι ένας θρύλος. Πορωμένος μέχρι τέλους, και υπό τον ήχο των αλυσίδων του να μας παίρνει τα μυαλά και να μην θέλουμε να τελειώσει το επεισόδιο.

Σναρφ: Το πρώτο "comic relief" της ζωής μας;

Δεν γελούσαμε με όλους τους χαρακτήρες – αλλά με τον Σναρφ, πώς να μην γελάσεις; Μουρμούρης, γκρινιάρης, καλόκαρδος, και πάντα εκεί όταν όλοι τον άφηναν πίσω. Ένας αυθεντικός κωμικός χαρακτήρας που δεν ήθελε να είναι κωμικός. Ήταν σαν τον θείο που πάντα τον πειράζεις, αλλά δεν θες να φύγει ποτέ από το τραπέζι.

Ο Λαιόνο: Πιο δυνατός με το βλέμμα της Θάντερα, παρά με το σπαθί

Ναι, ήταν ο αρχηγός. Αλλά δεν ήταν και ο πιο "χαρισματικός". Τον αγαπούσες όμως, γιατί πάλευε. Και είχε αυτό το μάτι. Το Μάτι της Θάντερα. Αυτό το απόκοσμο, σχεδόν μεταφυσικό στοιχείο που έκανε κάθε παιδί να κοιτάζει την τηλεόραση σαν να έχει ξεκινήσει τελετή μύησης. Το βλέμμα αυτό που "ένωνε" την ομάδα, που ενεργοποιούσε κάτι αρχαίο – κάτι δυνατό – κάτι που σου έλεγε: "δεν είσαι μόνος σου".

Μαμ-Ρα: Πριν γίνει meme, ήταν η καθηγήτρια των αγγλικών

Από μικρός είχα αποφασίσει ότι ο Μαμ-Ρα δεν είναι απλώς κακός. Είναι εκνευριστικά κακός. Με αυτό το "Αρχαία πνεύματα του κακού...", έμπαινε στο top-10 των villain speeches της εποχής. Κι όμως, στα σχολικά μας χρόνια, όταν θέλαμε να περιγράψουμε έναν σκοτεινό καθηγητή που γινόταν θεριό όταν κάποιος μιλούσε στην τάξη… λέγαμε: «Έλα, ρε, μπήκε ο Μαμ-Ρα».

WilyKit και WilyKat: Τα δίδυμα της νιότης μας

Ήταν η παιδικότητα της ομάδας. Οι περιπέτειες τους ήταν πιο ανάλαφρες – πιο κοντά στην ηλικία μας. Και όταν έτρωγαν τις σκανδαλιές τους, ήμασταν όλοι εκεί να πούμε: «Εντάξει, ας το ξανακάνουμε. Δεν έγινε και τίποτα». Ήταν το κομμάτι της σχολικής ανεμελιάς, της εφηβικής αλητείας χωρίς συνέπειες.

Το voice-over που δεν ξεχνιέται

Για εμάς που είδαμε τη σειρά στην ελληνική μεταγλώττιση της δημόσιας και, αργότερα, της ιδιωτικής τηλεόρασης (με καθυστέρηση αρκετών ετών), η φωνή του Ακίνδυνου Γκίκα ως Λαιόνο ήταν κάτι παραπάνω από voice-over. Ήταν ήχος που συνδέθηκε με την ηρωικότητα. Όπως ο Κούρκουλος στις ελληνικές ταινίες, ένα πράγμα.

Η μουσική: Δύναμη της Θάντερα και soundtrack της παιδικής μας αδρεναλίνης

Εκεί που όλα ενώνονται. Εκεί που ο ήχος γίνεται παλμός, και η καρδιά σου συγχρονίζεται με τα drums. Το intro ήταν τόσο δυνατό, που όσοι μισούν τα καρτούν ακόμα και σήμερα... το θυμούνται. Και κάπου μέσα τους... τους αρέσει

Αν έβγαινε σήμερα live action Thundercats (που εύχομαι να προλάβω να το ζήσω -και- αυτό), θα πήγαινα να το δω με μπλούζα Τσιτάρα και νουντσάκου από το Jumbo. Παλιμπαιδισμός; Ναι! Και δεν ντρέπομαι καθόλου. Εσύ;